Een granny-kussen, naaien en nog een paar uiltjes

Deze week ben ik even streng voor mijzelf geweest. Nieuwe projectjes lachten mij toe vanuit boeken, tijdschriften én vanaf jullie blogs! Oh die leuke theepotjes die ik al voorbij heb zien komen eerst bij Klaske en vervolgens ook bij Haakmuts, Villa Kakelbont en Haakfeest. Máár... dit:

lag ook nog ergens in een hoekje: het kussen voor de kamer van mijn dochter. Om dit kussen af te krijgen, moest ik een kussenhoesje naaien en óei naaien, kán ik dat eigenlijk nog wel?! Wat ik niet allemaal genaaid heb jaren geleden: poppen- en barbiekleertjes, maar ook gewone kleding, naaiklusjes en zelfs gordijnen. Zo'n zes jaar geleden naaide ik nog bruidsmeisjeskleding voor mijn dochters, voor de bruiloft van mijn jongste broer en schoonzus. Het werd een stralende dag aan het strand van Scheveningen:

Dat was tegelijk zo'n beetje de afsluiting van mijn naai-carriere. Niet dat ik helemaal niks meer genaaid heb, maar je moet toch elke keer weer een even drempel over om achter die naaimachine te gaan zitten. Uiteindelijk is het natuurlijk prima gelukt, in een half uurtje tijd (inclusief stof knippen). Dat ik dáár nou zo tegenop heb gezien... Ik moet zeggen dat de naai-kriebels toch wel weer wat sterker zijn geworden. :-)
En dit is dan het kussen:

Sorry, géén foto van de achterkant! ;-) Geloof mij, de rits zit er echt netjes in, maar... ik had geen witte dus zit er een roze in. 't Zit aan de achterkant, geeft niet toch?!

Het kussen ligt al op haar kamer. Mijn dochter vindt dat er nog wel wat gezellige spulletjes bij kunnen. Daarom haakte ik ook nog wat uiltjes, die aan een slinger komen:

Ik vergat bij mijn vorige blogje de link naar het patroon  (van Bunny Mummy) te vermelden, bij deze alsnog. Voor de ogen heb ik gekleurde splitpennen gebruikt. Als dit klaar is, ga ik die leuke theepotjes uitproberen!

Een gehaakte taart, een Koosje voor juf en héél veel armbandjes

In mijn vorige blogje liet ik al een paar projectjes zien die ik af moest maken. Na een week hard doorwerken is het allemaal gelukt. Als eerste de taart van omgehaakte spanen doosjes:

De foto hieronder is het voorbeeld uit het Pipoos-tijdschrift. Het was even zoeken voor ik hét lintje had gevonden: het lintje dat om het middelste doosje zit. Ik heb er plezier in om zoveel mogelijk low-budget te werken. Het garen vond ik bijvoorbeeld een tijdje geleden bij de Maxx voor 1 euro per bolletje en had ik al in huis. Maar één klein stukje duurder lint, maakt dan toch net het verschil.

Voor het vastzetten van het haakwerk om de doosjes heb ik Mod Podge gebruikt. Een lijm-lak waar ik steeds enthousiaster over word en die ik steeds meer ga gebruiken: het droogt onzichtbaar op. 

Voor het vastzetten van de roosjes en de parels heb ik Repair Gel van Pattex gebruikt, een lijmsoort waar ik ook heel goede ervaringen mee heb. Het is wat duurdere lijm, maar dan heb je ook wat! Ik heb deze lijm voor het eerst gebruikt, om goedkope schoenen van de Scapino te pimpen met rozetten van stof, toen mijn dochters bruidsmeisjes mochten zijn. De schoentjes hebben ze daarna nog héél veel gedragen en waren helemaal versleten, maar de rozetten zaten nog steeds goed vast. :-) 

Het andere project dat af moest was een gehaakte Koosje voor de verjaardag van de juf van mijn jongste dochter. In mijn vorige blogje liet ik de onderdelen al zien:

En dit is ze geworden, een gezellige thee-tante! :-)  

Natuurlijk kreeg ze wat kleine details extra: Een genaaid overgooiertje, met ienie-mienie-gehaakte-bloemetjes bij de schouderbandjes en een wat grotere bloem op het hoofd. Mijn dochter vond dat juf zelf mag weten in wat voor stemming haar Koosje is: daarom heeft ze alleen oogjes en geen snuitje.

En dan nog mijn derde project waar ik afgelopen week druk mee was: 70 armbandjes rijgen.  Ik blogde er eerder al over:

Verder ben ik gevraagd door de moeder van een vriendinnetje van mijn dochter of ik wil helpen bij een project in hun gemeente. Zij gaan armbandjes uitdelen aan prostituees, om ze op deze manier in aanraking te brengen met Gods liefde.

Nog 8 armbandjes te gaan! Gelukkig heb ik er hulp bij gekregen, afgelopen vrijdag waren we gezellig met z'n drieën bezig om kraaltjes uit te zoeken en armbandjes te rijgen!

En dan ga ik nu bezig met opruimen in huis! :-) Mijn dochter gaat 1 mei op kamers en kan een heleboel spullen gebruiken. Binnenkort verhuizen dan mijn hobby-spullen naar haar kamer boven en heb ik een eigen hobby-kamer. Met de overtollige spullen die zij niet kan gebruiken, gaan we gezellig op de Oranje-markt staan. En nu maar hopen op goed weer! :-) 

Hier ben ik dan: een écht dametje!

Vinden jullie niet? 

Dit:

is mijn haar geworden! Angeline, jij had het als eerste gelijk goed geraden. Als je je adres mailt, krijg je een aardigheidje! :-)

Ik ben een echte 'Tante Hilde-pop', kijk hier maar eens! De mevrouw die mij gemaakt heeft, houdt van haken, dus ik kreeg een gehaakt granny-truitje.

Maar weet je wat? Ik ga vandaag op reis. Dames houden van reizen, dus ik ook. Maar mijn nieuwe mama is nog maar twee jaar, hoe verzinnen ze het! Zal ze wel voorzichtig met mij zijn?! In het boek van Tante Hilde staat dat poppen soms kapot geknuffeld worden, nee toch?! En weet je wat ik nou het allerergste vind:

Ik heb een luier om, ík een echte dame!! Want mijn nieuwe mama en haar kleine broertje hebben ook een luier om. Maar ik zou zo graag een nette onderbroek willen!

Als troost krijg ik nog een bloem in mijn haar. Weet je wat?! Als het mij niet zint, stap ik gewoon in de trein en reis terug naar het Hoge Noorden! Of ik ga lekker naar het strand, daar woon ik straks vlakbij:

Mocht je ergens in de buurt van Scheveningen een klein dametje ziet dwalen, dan ben ik dat misschien wel!

Nog even een foto met één van mijn zusjes uit het boek. En daar gaan we dan, voor een flinke rit in de auto.

Zo'n auto-rit is best leuk, kijk eens wat een mooi plekje ik hier heb!

Tijdens de autorit is er nog snel een mini-granny-tasje voor mij gehaakt. Daar ben ik héél blij mee!

En hier ben ik dan al bij mijn nieuwe mama. Daar heb je 't al, mijn luier moet af. IK PLAS NIET IN MIJN BROEK!!

En ik drink ook al thee uit een kopje, met mijn pink in de lucht!

Nou dag hoor, hopenlijk nog eens tot ziens!!

Uilen-bruiloft

Gisteren was het groot feest bij ons! We vierden een heuse uilen-bruiloft:

De knuffels van mijn dochter zijn nogal trouwlustig. En paar maanden geleden hebben we het bruiloftsfeest gevierd van Twitter en Di-Mala, een konijnen-echtpaar (maar daarover later meer).
Maandag kwam mijn dochter met de mededeling dat het uilen-stelletje woensdag zou gaan trouwen. 'Oh ja leuk!', was mijn reactie. 'Ze moeten ook trouwkleren aan'. ............ Oh, uhhh... 'Kan ze de trouwjurk van Di-Mala niet aan?!', probeer ik. 'Nee', is mijn dochters besliste reactie, 'dat past niet'. Een uil heeft inderdaad een heel ander figuur dan een konijn, daar kan ik inkomen. 'Maarre, moet dat overmorgen al, kan dat niet volgende week?' 'Nee, ik heb dit al afgesproken met mijn vriendinnen en de uitnodigingen zijn al verstuurd'.

Daar is natuurlijk geen speld tussen te krijgen! Woensdagmorgen kruip ik achter de naai-machine om het stel aan te kleden voor de grote dag. Het mannetje krijgt een belletje om, het vrouwtje een 'trouw-rok' met een bloem in het 'haar'.
Voor de foto-reportage wordt gekozen voor De Keukenhof:

(Met dank aan grote broer die bij een tulpen-boer werkt.)

Bij een bruiloft hoort een receptie met lekkere hapjes: Met vereende krachten wordt alles klaargemaakt.

De gasten zijn in groten getalen op komen draven en wachten vol spanning op de huwelijksvoltrekking.

Opa en oma zijn ook nog in staat de grote dag mee te maken:

Een stoere zee-rob mag de taak van dominee op zich nemen. (Gemeentehuis en kerkdienst wordt voor het gemak één plechtigheid van gemaakt.)

Er wordt druk overlegd: 'Speel jij voor de Kitty-meisjes? Dan ben ik de dominee! Hiihihi, de dominee valt om!! Waar is het adoptie-kindje?!'

Als alle voorbereidingen klaar zijn kan er getrouwd worden.

 'Hannah, neemt gij Corné tot uw echtgenoot en zult gij hem altijd trouw blijven?!'

Het antwoord van beide kanten is volmondig 'Ja!'. En dan wordt een extra element ingevoegd: Het aannemen van een adoptie-kind: Hierbij verklaar ik u tot vader en moeder:

Als het serieuze gedeelte achter de rug is, storten de knuffels (en de dames zelf) zich op het snoep. Onder luid gesmak en gesnoep wordt er gefeliciteerd. Dan breekt het jolige gedeelte van het feest aan. Knuffels bespringen elkaar onder luid gegil. 

Het wordt tijd om buiten te spelen! Oudste dochter: 'Mam, ik bewonder u, ik word hier gest... van!!' en neemt haastig de benen.

En Twitter en Di-Mala, het konijnen-echtpaar? Die zijn al maanden heel gelukkig getrouwd. Mijn dochter heeft besloten dat ze een tweeling krijgen. En wie mag daar nu voor zorgen?! ;-)

Vorige week vroeg een vriendje of ze Twitter en Di-Mala wel eens mee naar school neemt. 'Nee', antwoordde mijn dochter. 'Dat kan niet, Di-Mala heeft erge buikpijn, ze krijgt een tweeling!'

Er zijn nog veel meer knuffel-verkeringen, het wordt tijd om eens even flink te stoken in die knuffelbak, voor het volgende trouwfeest zich aandient... Vanmorgen bad mijn dochter aan tafel: 'Dank u wel Here voor de mooie bruiloft die we gisteren hadden en wilt u geven dat mama nog veel kleertjes voor de knuffels mag naaien?!'

Rood met witte stippen

Al een tijdje geleden maakte ik een pakketje klaar, dat op de post ging:

In het pakketje zaten onder andere de paddestoelen-hangertjes van fimo-klei die in de afbeelding bij mijn blog-profiel terug te zien zijn. Fimo is zo'n heerlijk materiaal om mee bezig te zijn! Ik maakte ook nog wat andere hangertjes, bedeltjes en kraaltjes:

Dit staat op mijn lijstje met voornemens voor het nieuwe jaar: Meer bezig gaan met verschillende technieken. De laatste tijd heb ik vooral gehaakt en dat vind ik heerlijk om te doen. Maar fimo is ook zo leuk om mee bezig te zijn, net als naaien wat ik ook graag weer op wil pakken. Het notitieblok-hoesje mét gehaakte button maakte ik bij de fimo-spulletjes.

Vandaag was ik aan het rommelen in een knutsel-klusjes-bak. Daar gooi ik alles in wat ik nog uit moet zoeken/af moet maken of wat gewoon in de weg ligt. Omdat er op mijn lijstje (wat overigens alleen in mijn hoofd bestaat) ook staat: Werkjes afmaken, zat ik daar wat in te rommelen.

Zo kwam ik nog zo'n hangertje tegen. Het was afgekeurd om op te sturen: te druk en te kinderachtig (door het roze slingertje, wat ik geen succes vond). Mijn dochter was het daar helemaal mee eens (dat 'ie niet opgestuurd werd), zij wilde 'm graag hebben.

(Het lampionnetje is door mijn dochter zelf gemaakt, op school.) Zo bezig met het hangertje gingen mijn gedachten naar een hangertje wat ik zelf vroeger van mijn oma kreeg en wat ik nog steeds bewaard heb. Ik liep direct naar zolder om het op te zoeken en ja gelukkig ik vond het:

Mijn dochters hebben het niet gedragen, ik was te bang dat het kwijt zou raken. Mijn oma nam het voor mij mee uit Amerika, waar een oom en tante van mij wonen. Ik zal eens kijken of ik er een leuk lijstje voor kan vinden of maken, zo jammer als het in een doosje op zolder zit!

Rood met witte stippen, ik vind het zó leuk. Hier en daar in ons huis zie je dat terug. Ik ben niet zo erg bezig met inrichten, af en toe maak ik eens een leuk hoekje.

Het meeste wat ik maak, geef ik ook weer weg. Nog één van mijn voornemens: Eens wat vaker iets gezelligs voor onze eigen woonkamer maken. Niet dat het er ongezellig is hoor, maar zelfgemaakte spullen geven toch wat extra.

Deze magneet kreeg ik van mijn dochter toen ze terug kwam van een weekend bij de vriendin van mijn zoon, die in Sevillia in Spanje studeert:

Ik vind 'm zo leuk dat ik 'm nog niet op de koelkast heb durven plakken, ik ben bang dat 'ie eraf valt! Hij staat nu op een veilig plekje te pronken.

Buttons en een zelfgemaakt kadootje

Afgelopen week was ik naar iets op zoek. Ik doorzocht allerlei bakjes en mandjes en vond niet wat ik zocht. Wat ik wel tegenkwam, waren deze buttons. Ooit heb ik ze gehaakt, misschien wel 2 jaar geleden. Ik was van plan de patroontjes uit te schrijven. Dat heb ik niet gedaan, ik zou ze overnieuw moeten maken om te kijken hoe ik ze ook alweer gemaakt heb. Ze liggen nu op mijn bureau, ik zal eens bedenken wat ik ermee ga doen!

Een paar dagen geleden maakte ik een kadootje voor de verjaardag van een vriendinnetje van mijn dochter. Zij is een paarden-liefhebster, net als mijn eigen dochters. Mijn dochters sparen Schleich-paarden, ze hebben al een hele verzameling. Daar kun je allerlei accessoires bij kopen, die behoorlijk duur zijn. Dat kan ik (gedeeltelijk) zelf ook maken.

Deze paarden-deken heb ik al eerder voor één van mijn dochters gemaakt:

Ik heb een voorbeeld van een origineel dekje opgezocht en knipte deze 5x na. Al met al was het nog een heel werk. Ik snap nu weer waarom ze zo duur zijn, meneer Schleich... Het meeste gepriegel waren nog de teugels die ik erbij maakte, met ringetjes, stukjes ketting, lint en waxkoord (als sieraden-maakster heb ik alles in huis :-) ). Ik heb 2 setjes afgekregen.

Eerst het voorbeeld naknippen:

5 dekjes liggen klaar om afgewerkt te worden met biaisband en een klittenbandje als sluiting:

Even kijken hoe ze geworden zijn, 2 paarden van mijn dochters dienen als 'pas-paarden':

Het kadootje is in de smaak gevallen, het vriendinnetje is er blij mee.

Jaren geleden al maakte ik spulletjes voor bij de Lego of Playmobil van mijn zoons. Mijn oudste zoon was weg van ridder-lego: Ik kocht tweedehands een kasteel en knipte zelf capejes  van vilt, zodat hij alle 'gewone' Lego-poppetjes ook als ridder kon aankleden. Ik ben ridder Ivanhóóó, sprak hij met verheven stem. En alle slechte ridders werden vervolgens 'in de pan gehakt', met bijbehorende geluiden.

De tweede zoon kreeg een Lego-piratenschip. Op zijn volgende verjaardag zette hij weer een schip op zijn verlanglijstje (groter en duurder). Toen ik hem vroeg waarom, hij had er toch al één, verzuchtte hij: Ik vind de zeilen zó mooi. Ik tekende de vorm van de zeilen na op gestreepte stof en verfde er (met textiel-verf) een stoer piraten-logo op, zoals bij het dure schip. Voor z'n verjaardag kreeg hij nieuwe zeilen, wat was hij er blij mee (en mijn portemonnee ook...).

De Lego-fase is voorbij, de jongens spelen niet meer. En als ik nu weer eens loop te mopperen als ik struikel over een kudde paarden van mijn dochters bedenk ik maar: Ook dit is een fase die voorbij gaat. Het is zo leuk om te zien hoe ze genieten van het spelen!

Kind, geniet ervan, zei mijn moeder al toen mijn zoons nog klein waren. Het gaat zo snel... Ze heeft gelijk!

De afgelopen weken was ik hier druk mee: Naast mijn creatieve bezigheden, speel ik dwarsfluit. 1x per jaar geven we een uitvoering, deze keer in een prachtig verbouwde schuur van een boerderij. De week voorafgaand aan de officiële uitvoering hadden we een extra uitvoering in een verpleeghuis. De patiënten genoten van onze muziek, maar ik heb minstens zo genoten van hun blije gezichten. Eén toehoorder is zelf 25 jaar kerk-organist geweest en kan vanwege zijn ziekte niet meer spelen. Hij verzuchtte toen het afgelopen was: Ik hoop zó dat jullie nog eens komen spelen. Ik hoop het ook!

Gisteravond was de officiële uitvoering. Ik geniet er nog van na, maar ben ook blij dat het weer achter de rug is. Volgende week moet ik toch echt aan de slag voor sinterklaas. Het is elk jaar weer hetzelfde, ik bedenk van alles, maar begin uiteindelijk veel te laat. Maar eens kijken wat er van al die plannen terecht komt, ik heb nog 1 1/2 week (wordt vervolgd...).

Dit plaatje maakte ik een paar dagen geleden, wat een prachtige kleuren, zomaar 's morgens vroeg. Mijn dochters stonden op de vensterbank in de voorkamer. Ikzelf graaide mijn fototoestel van mijn bureau en klom buiten op de picknick-tafel:

Het maakt mij altijd weer onder de indruk van de Schepper. Wij mensjes kunnen heel wat talent(en) hebben, Hij kan alles!