Engelandvaarders (2)

Hier lees je het 2e deel van onze Engeland-vakantie. Voor deel 1 scroll eerst even naar beneden.

Deze oldtimer stond op een oprit van een huisje in Wendlebury. Een auto met houten kozijnen (het mos groeide erop). 

In 'ons' dorp was er niet veel wandelgelegenheid. Eén pad liep naar de spoorlijn en was daar gestremd, zodat we weer terug moesten. Hier kijkt mijn man naar parachutespringers die net gedropt waren, zwarte stipjes tegen de witte wolken.

De paarden mochten ook op de foto, voor onze paardenliefhebsters. De witte ging ervoor staan, de bruine at onverstoorbaar verder. :-) 

Overal mooie kleine engelse huisjes.

Hier één van de vele mooie naambordjes, in dit geval overduidelijk van een dierenliefhebber. Veel huizen hier hebben een naam, die je kunt lezen op het bordje bij de weg.

We hadden er één dag voor uitgetrokken om Londen te bekijken. Op de heenweg in de trein zat ik naast een vriendelijke engelsman. Ik pakte mijn haakwerk, en toen ik drie steken gehaakt had, vroeg hij: 'Are you knitting?'. We kregen een leuk gesprek over zijn en ons gezin. Over zijn vrouw en dochters die van breien houden. Hij had voor zijn werk Nederland vaak bezocht en was enthousiast over 'Kroningen (Groningen), impossible for us to say...'. Een heel leuk begin van de dag. Op de foto hierboven zitten we op de eerste rang, bovenin een dubbeldekker.

Als je snel van a naar b wilt, kun je beter met de metro reizen. Dat hebben we ook gedaan, maar we vonden het veel te leuk om al dat gekrioel van bovenuit de dubbeldekker te bekijken! We begonnen bij de St. Pauls Cathedral. Dit is de toren, bekeken vanaf een brug over de Thames.

Hier staan we er bovenop: Schitterend, wat een uitzicht! En wat een mooie gebouwen: Van historisch tot hypermodern: The Tower, The Towerbridge, The Big Ben, maar ook The Scarf, een enorm smal en hoog gebouw, helemaal van glas. 

Dochters waren beide enthousiast over  'The Londen Eye'. We zijn er maar niet in geweest, er stond een mega-lange rij! 

Samen met onze dochters ging ik een middagje gezellig winkelen in Oxford. Kijk eens wat een vrolijke gehaakte portemonneetjes! Zoonlief, voor wie ik een paar jaar geleden voor de grap een Angry Bird haakte voor op het dashboard van zijn auto, riep: 'Die van mij was mooier mam!'

Ik kon nog een foto vinden: Oordelen jullie zelf maar, hij kijkt wel behoorlijk 'angry' uit z'n ogen in elk geval. ;-)

Nostalgie: 22 jaar geleden ging ik met een vriendin een weekend naar Londen. Ik was toen zwanger van onze vierde. Voor onze drie jongens nam ik een echte bobbypet mee. Wat hebben ze er veel mee gespeeld! Toen ik deze zag liggen in een speelgoedwinkel in Oxford, moest ik natuurlijk even een foto appen: Ze hebben ze nog!

Toen dochters hun winkels hadden bekeken, was mams aan de beurt: Cath Kidston, daar ging ik even lekker rondsnuffelen. Kijk eens wat een schatje! Ik heb toestemming gevraagd om 'm op de foto te mogen zetten. :-)

De meeste spulletjes zijn behoorlijk prijzig. Maar ze hadden ook stofjes en ik nam een halve meter mee, om er een kussen van te naaien. Leuk als herinnering aan ons Londen-uitstapje.

De zakdoekjes met schattige kleine motiefjes zijn natuurlijk veel te mooi om er je neus in te snuiten! :-) Ik ga de motiefjes gebruiken om er bijvoorbeeld hangertjes van klei mee te maken. De potloden met stipjes kon ik niet laten liggen!

Ik nam een paar heerlijke bladen mee voor de terugreis. De Mollie Makes is zo leuk, die popjes ga ik zeker een keer maken. Er zit een pakketje erbij met alle materialen voor een gehaakt speldenkussen. Het is natuurlijk wel de Engelse uitgave.

Jongste dochter wilde graag een Londen-hangertje voor aan de toilet-tas. 

Na ons rondje winkelen troffen we de rest van de familie weer in de Turf-Taverne. Het is een pub waar je heel gezellig kunt zitten en ook heerlijk kunt eten. Dit is het toegangsstraatje naar de Turf Taverne.

Zo grappig dit fietsje, met drie lekke banden en een voorjaarsbakje achterin. :-) 

Het toetje: Cappuccino met limoencake, mmm!

Aan alles komt een eind, maar wat hebben we ervan genoten! Het was ook erg leuk om te zien waar onze zoon studeert. Hij blijft er tot eind juni. Voor ons was het een vakantie die voor herhaling vatbaar is, we willen als we de gelegenheid krijgen graag nog eens naar Engeland.

Engelandvaarders (1)

Vorige week was het eindelijk zo ver. We vertrokken voor een week naar Engeland, om onze zoon te bezoeken die in Oxford studeert. Had ik mij voorbereid op grauw, regenachtig 'typisch engels' weer (van horen zeggen dan): De hele week scheen de zon, vergezeld van prachtige witte wolken. Via Facebook zag ik berichten voorbij komen als: 'Ik heb zin in voorjaar, het lijkt wel herfst!!' of: 'Blijf maar veilig binnen, het is glad buiten!!' 

'Oef'', dacht ik: 'Hebben wij misschien de zon per ongeluk meegesmokkeld?!'

Wij hebben maar dubbel genoten van het heerlijke weer. Voor de zekerheid hebben we de zon mee terug genomen. :-) Hier zijn wat foto's van ons weekje Engeland. Ik heb ze verdeeld over 2 blogjes.

Hier komt Engeland in zicht. Wat mooi, de krijtrotsen van Dover. We zijn bij Duinkerken op de boot gegaan, na een autorit van zo'n vijf uur vanuit het Hoge Noorden.

Think left, stay left!! Mijn man zag er tegenop om links te moeten rijden, vooral bij de vele rotondes die je er tegenkomt. Ik kan het woord round-about inmiddels wel dromen. ;-) Maar het ging prima.

Na totaal 10 uur reizen kwamen we aan bij onze plaats van bestemming: Wendlebury. Een klein plaatsje in de buurt van Oxford.

Manor Barn Cottage: Our cosy little home for one week! Omdat er twee lelijke vuilnisbakken naast stonden, heb ik alleen de voorkant op de foto gezet. 

Elke ochtend zetten we met de hand een heerlijk vers bakkie koffie. De keuken was van alle gemakken voorzien, er waren zelfs een was- en een afwasmachine! Daarom namen we het ontbreken van een koffiezetapparaat graag voor lief. En je merkt weer eens hoe makkelijk je eigenlijk zonder kunt. De afwasmachine was wel fijn hoor, maar thuis doen we het weer lekker zonder. :-) 

Toen we vertrokken uit Nederland dacht ik: 'Eigenlijk jammer, nu missen we een stukje van het voorjaar'. Gelukkig is het in Engeland minstens zo mooi. Hier vanuit het keukenraam een blik op de prachtige tuin.

Onze dochters kwamen mij speciaal ophalen: 'Mam, er staat hier tegenover zo'n busje die jij zo leuk vindt!'. 

We hebben wat afgelopen, deze week. Hier verkennen we de stad Oxford, samen met onze zoon en schoondochter. 

Een explosie van voorjaarsbloesem in het prachtige park, grenzend aan het College waar onze zoon woont. In Oxford heb je héél veel Colleges, gevestigd in prachtige historische gebouwen. 

Zoekplaatje: Overstekende Squarrel in het centrum van Oxford. 

Christ Church, wat een indrukwekkend gebouw. We zijn  er ook in geweest.

Dit raam is gemaakt door een Nederlandse kunstenaar: Abraham van Diepenbeeck. Ik vond de kleuren zo mooi.

Ik kijk altijd graag naar de kaarsjes in een katholieke kerk: Wie heeft er één aangestoken en waarom? Laatst bekeken we een kerk, samen met onze 2 jongste dochters. Toen we thuiskwamen kregen we het even over de kaarsjes. 'Ja', riep jongste dochter: 'Ik heb er héél veel aangestoken.' 'Maar je had toch geen geld?!', reageerde ik. Kaarsjes 50 cent, stond erbij. 'Je hoeft toch alleen te betalen als je er één mee naar huis wilt nemen?' zei ze verbaasd. Oeps... ;-)

Hier zit dochterlief even te genieten van al het moois om zich heen. Ze werd al snel aangesproken door een bewaker: Het was niet bedoeld als zitplek. 

Wat een plaatje, een klein stukje van de prachtige tuinen om het complex. De eenden bij het vijvertje hebben geen last van bewakers, zij mogen neerstrijken waar ze willen. ;-) 

Lopen, lopen, lopen! Wat waren we blij met het mooie weer! We hebben die dag één klein regenbuitje gehad en af en toe verdween de zon achter de prachtige witte wolken. Voor het vervolg, zie mijn volgende blogje. 

Omslagdoek

In mijn vorige blog vertelde ik over een project waar ik vorig jaar al aan begonnen ben. Ik wilde de omslagdoek snel af hebben en was er zo fanatiek mee bezig dat ik last kreeg van mijn polsen. De omslagdoek verdween uit het zicht. Een paar weken geleden kwam ik de doek weer tegen en nu haak ik elke keer tijdens het koffiedrinken een stukje. Het patroon haakt makkelijk weg en zo komt de doek hopenlijk toch af dit voorjaar!

Het patroon komt uit het boek Puur Haken van Maaike van Koert. Omdat ik veel fijner garen heb gekozen dan het originele patroon is het toch wel een mega-project geworden. Ik haak de doek met Katia Jaipur met haaknaald nr. 2. 

Alleen maar bezig zijn met een groot project is niets voor mij. Na een paar dagen word ik kriebelig en wil ik er wat anders bij doen. Dit wordt een mega-beer, als steuntje in de rug voor het vriendinnetje van mijn dochter. Er volgt voor haar een periode van eerst een zware operatie, daarna revalideren, weer gevolgd door chemo. Ik haak de My Krissie Beer, een inmiddels door mij al grijsgehaakt patroon. :-) Het is ook zo'n leuk basis-patroon, waar je alle kanten mee op kunt. Ik haak de beer deze keer met drie draden Royal van de Zeeman, waardoor hij lekker groot wordt. 

Op vriendelijk (doch dringend) verzoek stel ik jullie voor aan de vlog's (hopenlijk zeg ik dat zo goed) van dochterlief en vriendinnetje. Mijn dochter heeft een tijdje een blog gehad, maar dat is achterhaald! Vloggen is het helemaal en ze hebben er zoveel plezier in samen. We hebben er als ouders wel over na moeten denken of we dat goed vinden. We hebben er  een aantal regels bij gegeven en tot nu toe houdt ze zich daar goed aan. En ik kan nog eens zeggen: Eérst je kamer opruimen en dan pas vloggen. Dat werkt tot nu toe prima... ;-)  

Zoonlief houdt zich met heel andere dingen bezig. Gisteren stapte hij op het vliegtuig naar Engeland. De komende ruim 3 maanden verblijft hij er in Oxford, voor zijn studie. 

Hij stuurde gisteren wat foto's, het is een prachtige plek om te verblijven. Wij gaan er ook nog heen en ik ben zó benieuwd! Nog even geduld. :-)

Zijn jongere broer (ze schelen één jaar in leeftijd) heeft weer een kamer gevonden. Het gaat goed met hem! Zijn depressie duurde ruim drie maanden. Het was een moeilijke periode, waarin we ervaren hebben dat God ons gedragen heeft. Gelukkig gaat het sindsdien bergopwaarts. Hij onderneemt weer van alles en hij heeft ook heel wat te doen: Een nieuwe kamer die grondig onder handen genomen wordt, studie én een vriendin. :-) 

Zijn kamer wordt van onder tot boven gestript en hij haalde zelfs een stuk krant uit 1964 onder de lagen behang vandaan. :-) 

Genieten jullie ook zo van het voorjaar? Heerlijk he, al die mooie voorjaarsbloemetjes. Hier een kleur-explosie in onze achtertuin. Ik zie mijn dochters er ook steeds met het fototoestel omheendraaien. :-) We genieten er nog even van, voor je het weet is het weer voorbij!

Sientje

Van een aantal van jullie kreeg ik, bij mijn blogje over Snater, het advies nog een kuiken te haken. Dat heb ik gedaan en kijk eens: Het is Sientje geworden!

Ze lijkt totaal niet op haar broertje Snater. Zo makkelijk als Snater is, zo zinnig is Sientje. Het had heel wat voeten in de aarde eer ze klaar was om op de foto te gaan. Ze zocht zelf de accescoires bij elkaar: Een paars strikje, waar ze een bloemenpaillet mét pareltje en een geborduurd kettingsteekje op wilde. Vrolijk fladderde ze door m'n hobbykamer en kreeg er maar geen genoeg van: Dit lintje, of toch die... en nog een klein hangertje eraan. Toen ze eindelijk klaar zat om te poseren, rende ze nog snel weg om mascara op haar wimpers te doen én kwam ze terug met een paar bijpassende roosjes. 

Daarna was ze best moe en plofte neer op een (hoe kan het ook anders) roze kussen bij het raam. 

Zo vond Sientje haar favoriete plekje en wat mij betreft had ze daar nog lang mogen blijven zitten. Maar het liep anders en dat had Sientje niet eens zelf bedacht.

Mijn dochter's vriendinnetje is vandaag jarig. Toen we bezig waren leuke kadootjes bij elkaar te zoeken, kwam ze op het idee om Sientje erbij te geven. Dat vond ik direct een leuk idee.

Sinds de zomervakantie zijn mijn dochter en haar vriendinnetje bijna een siamese tweeling. Wat hadden ze een plezier met elkaar, in de klas. Héél veel lachen en héél veel kletsen. Hadden helaas, want de dag voor de kerstvakantie gingen ze nog als twee vrolijke meiden met elkaar naar school. Gekleed in mooie jurkjes. 

Dat het voorlopig de laatste schooldag zou zijn voor L., daar hadden ze geen idee van. Ze hebben nog een nachtje gelogeerd samen. 's Middags ging ze naar de huisarts en die stuurde haar voor de zekerheid naar het ziekenhuis voor een foto. Ze had al een tijdje pijn aan haar knie en misschien zou de oorzaak een breukje zijn. Een dag later kreeg ze de vreselijke diagnose botkanker. Die sloeg in als een bom, ook bij ons. Gelukkig lijkt ze nog geen uitzaaiingen te hebben. Ze heeft al meerdere chemokuren gehad. En wat is ze dapper!

Zo maakten we een mooi pakket van de spulletjes, met Sientje erbij en een hartje met de initialen van mijn dochter en vriendinnetje. Op de achterkant staat: Forever Friends. Ondanks alle narigheid hebben ze nog steeds zoveel plezier met elkaar. Wij mopperen weleens dat onze pubers teveel achter internet zitten, maar wat een zegen dat het er is! Zo kunnen ze heel makkelijk contact houden: Ze face-timen, whatsappen en noem maar op. Ook terwijl L. haar kuren krijgt. We hopen en bidden dat de behandelingen aanslaan. 

Sientje had wel in de gaten dat ik het toch een béétje jammer vond om afscheid te nemen. Ze stond ineens te sjorren aan een bol garen. Tja, nog een kuiken haken?! Ik blijf bezig, misschien volgend jaar! :-) 

Ik laat jullie nog een paar foto's zien van pasen, een week terug alweer! We genoten van de diensten in onze gemeente: Op goede vrijdag vierden we in een dienst het avondmaal, wat een mooie gewoonte! Net als Jezus, die met zijn discipelen het avondmaal vierde voor zijn sterven. Voor ons was het nieuw, omdat we nog niet zo lang naar deze gemeente gaan. Zondag hadden we een prachtige bijeenkomst met De zandtovenaar, ook heel bijzonder!

Op tweede paasdag kwamen we als gezin met z'n allen bij elkaar. Dat zijn er inmiddels weer 11: één van onze zoons heeft sinds een paar weken ook weer een vriendin. Dat we met véél zijn kun je wel zien aan de mega-lange tafel... ;-)

Het was heel gezellig en iedereen bracht wat mee. Mijn schoondochter maakte de leuke hapjes met poffertjes, nutella en een aardbei erop. Ik had de scones gebakken en er was nog veel meer lekkers. Ook de jongste dochters hadden hun aandeel geleverd: Met een zelfgebakken cake en wafels. 

Kijk eens wat een geweldig uitzicht, vanuit het appartement van onze zoon en zijn vriendin! Het panorama van de wolken verandert voortdurend en dit vond ik wel héél mooi: De dreigend donkergrijsblauwe lucht! Op de achtergrond kun je d'Olle Grieze nog zien! 

Waar ik ook heen ga, ik neem altijd wel een haak- of breiproject mee. Ik heb nu een project van vorig jaar weer opgepakt: een sjaal. Ik zal er binnenkort meer van laten zien.

Snater

Craft Your Day, was het motto hier de afgelopen week. :-) Eerst was ik zelf niet fit. Je hangt wat in een stoel en haakt wat. Daarna was jongste dochter een paar dagen thuis. Dan maar weer gezellig erbij gaan zitten met een haakwerkje. En zo kroop kleine Snater uit mijn haaknaald. 

Hij zat zo gezellig bij mij en keek waar ik mee bezig was. Af en toe snaterde hij wat. 's Avonds deed ik gezellig een waxinelichtje aan. Dan keek hij aandachtig naar het schijnsel.

Tot gisteravond. We gingen even naar onze nieuwe buren, om de vorderingen in het huis te bekijken. Het aardigheidje dat we mee zouden nemen, had ik gedachteloos even bij Snater neergezet. Snater was niet meer te houden. Ik kreeg 'm met geen mogelijkheid weer terug op z'n eigen plekje. Ach ja, ik snap het wel, een kuiken en een ei, die haal je toch niet uit elkaar...

En laten de buren nou een heel lief klein dochtertje hebben. Ze schrok zo van de bel dat ze begon te huilen. En wij hadden gelukkig Snater mee, om het snel weer goed te maken. ;-) 

Maar ik....  ach ik mis Snatertje wel, al zal ik 'm vast nog wel weer eens terugzien! Het hoekje, wat ik eerst ook zonder Snater gezellig vond is nu zo leeg. 

Snater is gemaakt naar het gratis patroon van My Krissie Dolls. 

Mies en Milly uit Leutingewolde

Kennen jullie Mies en Milly uit Leutingewolde? Ze zijn altijd samen, zie je de een, dan zie je de ander ook. Ze zijn een tweeling en ze leuteren wat af met z'n tweetjes. De hele dag kletsen, dat doen ze het liefst. Maar ineens zwijgen de dametjes en slaan verlegen hun ogen neer. Wat is er aan de hand?!

Oh la la, kijk eens wie we daar hebben... Joris de straathond! Als hij langskomt, hebben de dametjes niet zoveel praatjes meer. Joris is zooo knap! Ze zuchten en hun wangetjes kleuren rood. Ziet hij hen wel staan?! 

He nee toch, daar heb je haar weer!! Wie dan?! Nou, Connie Cupcake. Altijd als Joris in de buurt is, komt zij ook en probeert indruk op hem te maken. Ze doet of ze hem niet ziet, maar ondertussen... 

Als Conny in de buurt is, vallen Mies en Milly in het niet. Oh keek hij toch maar eens even hun kant op!!

Maar nee hoor, Joris ziet alleen Conny en loopt als een hondje achter haar aan. Zij kijkt nuffig voor zich uit, trots op haar verovering. Mies en Milly zuchten en zwijmelen, het is niet eerlijk...

Ohhh, maar kijk nu toch eens, daar heb je Billy-boy uit Bellingwolde. Billy is zo cute, met zijn blonde krullen. Af en toe komt hij langs. Gelukkig zijn Conny en Joris net uit het zicht verdwenen. Want als Conny er lucht van krijgt dat Billy in de buurt is, dan pikt ze hem ook nog in.

Mies en Milly zuchten en zwijmelen. En Billy?! Hij doet of hij niets in de gaten heeft. Maar het laat hem toch niet helemaal onberoerd, al die aandacht. Maar hij schudt zijn blonde krullenbos en wandelt nonchalant verder, de wijde wereld in. Hij wil zich nog niet binden. Maar wie weet, op een dag... Wie zou Billy dan kiezen?! Ach, het geeft niet. Ze zijn immers altijd samen, zie je de een, dan zie je de ander ook! Mies en Milly uit Leutingewolde.

Mies, Milly, Conny en Joris zijn gemaakt naar het patroon van het mini trio uit het boekje Sweet Crochet van Sandrine Deveze. Billy is een eigen variatie op het basis-patroon.